อาจารย์ “โด คังแจ” เห็นยูจินเล่นเปียโนอย่างกระแทกกระทั้นจึงใช้พัดฟาดหัวยูจินด้วยความไม่พอใจ และถามว่าเมื่อไหร่เขาจะเลิกเล่นเปียโนตามใจชอบ เขาอยากให้ยูจินตั้งมั่นซ้อมตามโน้ตเพลงเพราะอีกไม่นานต้องขึ้นเวทีประชันหรือคอนแชร์โต (concerto) แล้ว พอคิดว่าบนเปียโนมีออร์เคสตร้าสกอร์ (โน้ตเพลงแบบสุดกำลังวาทยากรใช้ในการกำกับวงออร์เคสตราซึ่งจะเป็นโน้ตที่รวมเครื่องดนตรีทั้งหมดไว้ด้วยกัน – นักดนตรีจะใช้โน้ตเพลงที่แยกออกไปเป็นของแต่ละเครื่องมือ) อาจารย์โดจึงถามด้วยความโกรธว่าเขาคิดที่จะเปลี่ยนวิชาเอกจากเปียโนไปเป็นวาทยากร (คอนดักเตอร์) งั้นหรือ

อาจารย์โดสรุปว่านี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ยูจินไม่สนใจลงแข่งขัน ไม่ตั้งมั่นฝึกซ้อม  และไม่เชื่อสิ่งที่ตนแนะนำ ยูจินแย้งว่าอย่าปรามาสเพลงที่ตนเล่นเพียงเพราะตนตีความเพลงต่างออกไป ตนไม่เคยทำอะไรเล่นๆ เวลาอยู่ตรงหน้าเปียโน เขายังกล่าวอีกว่าการแสดงที่ดีไม่ใช่แค่เล่นตามโน้ตเพลงได้ถูกต้อง และบทเรียนที่อาจารย์โดสอนก็ออกแบบมาเพื่อให้ให้ผู้เรียนชนะการแข่งขันเพียงอย่างเดียว เด็กนักเรียนทุกคนจึงถูกสอนด้วยบทเรียนและวิธีการแบบเดิมๆ ที่อาจารย์โดเคี่ยวเข็ญให้ลูกศิษย์ฝึกซ้อมเพราะอยากให้ลูกศิษย์สร้างชื่อให้กับตน ทั้งหมดที่อาจารย์โดทำก็เพื่อให้ผลประโยชน์ของตนเอง  อาจารย์โดได้ยินดังนั้นจึงไล่ยูจินออกจากห้องและขู่ว่าจะไล่ยูจินออกจากวิทยาลัย แต่ยูจินหาได้แคร์ไม่ ทั้งยังกรอกใบลาออกเองอีกด้วย

ยูจินได้ยินเสียงคนเล่นเปียโนเพลง “Liszt: Liebestraum No. 3” จึงกล่าวชมว่าเป็นการเล่นที่ไม่เลวและเปี่ยมไปด้วยมนต์เสน่ห์ เขานึกสงสัยว่าคนเล่นเป็นใครจึงเดินตามเสียงไปและพบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นเปียโนอยู่ด้านในห้อง ยูจินจะเดินเข้าไปดูในห้องแต่ถูก “แช โดคยอง” (นักศึกษาเอกขับร้อง – รับบทโดย “คิม ยูมี” มิสโคเรีย ปี 2012) เรียกไว้เสียก่อน โดคยองเห็นใบลาออกในมือยูจินจึงแย่งมาฉีกทิ้งหน้าตาเฉย (ไม่ใช่นัดแรกที่คุณทำอย่างงี้)

ปรากฏว่านักศึกษาที่บรรเลงเปียโนเพลง “Liszt: Liebestraum No. 3” คือ “ซอล เนอิล” ซึ่งเป็นรุ่นน้องของยูจิน คุณเล่นเพลงดังที่กล่าวมาแล้วอย่างเป็นสุขในสไตล์ของตนเองและไม่ดูโน้ต หลังซ้อมเปียโนแล้วคุณก็รีบแจ้นไปทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงเรียนอนุบาล โดยทำหน้าที่เล่นเปียโนประกอบการเล่านิทานให้เด็กๆ ฟังอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง (เนอิลฝันอยากเป็นครูอนุบาล)