หลังรู้ว่าทางเดียวที่จะช่วยอาซิ่วได้คือการถ่ายทอดพลังปราณ (เน่ยตาน) ที่สั่งสมมานานหนึ่งร้อยปีให้อาซิ่ว ฮัวเยว่จึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะช่วยชีวิตอาซิ่วเพื่อให้ที่อาซิ่วกับจื่อกู้จะได้ครองรักกัน จั๋วอวิ๋นไม่เห็นด้วยกับการที่ฮัวเยว่คิดเสียสละตนเองเพื่อให้คนอื่น เพราะนี่ไม่ใช่การช่วยคนแต่เป็นการใช้ชีวิตแลกชีวิต ทั้งยังเตือนว่าแม้อาซิ่วจะเป็นเพื่อให้นรักของคุณแต่อาซิ่วรักกับจื่อกู้ หากอาซิ่วฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่คุณจะเสียจื่อกู้ไป

ฮัวเยว่ลากจื่อกู้เข้าไปในป่าและชวนวิ่งไล่จับหนูเหมือนที่เคยทำตอนสวมรอยเป็นอาซิ่ว (แต่คราวนี้ไม่แปลงกาย) จื่อกู้นึกถึงใบหน้าและท่าทางของอาซิ่ว (ตัวปลอม) ก่อนยอมเล่นเป็นเพื่อให้นฮัวเยว่ แต่พอเล่นจนฮัวเยว่หนำใจเขาก็กลับมามีท่าทีเฉยชาและขอตัวไปดูแลอาซิ่ว ฮัวเยว่จึงทวงสิ่งที่เขาเคยทำกับคุณ (ตอนสวมรอยเป็นอาซิ่ว) โดยขอให้เขาทำในฐานะที่คุณเป็นฮัวเยว่ไม่ใช่อาซิ่วตัวปลอม และขอให้มีเพียงคุณในใจ ครั้นจื่อกู้แสร้งทำเมินฮัวเยว่จึงบรรจงจูบเขา ในที่สุดจื่อกู้ก็ห้ามใจไม่อยู่จึงกอดและจูบฮัวเยว่เป็นนัดแรก (เขาพึ่งจะศึกษาและทำการค้นพบว่าตนเองรักอาซิ่วตัวปลอม) หลังลืมตาตื่นกลางป่าตามลำพังจื่อกู้ก็เดินกลับบ้านเหมือนร่างไร้วิญญาณ แต่รวมทั้งถึงกับช็อคเมื่อเห็นอาซิ่วยืนอยู่ตรงหน้า

ฮัวเยว่เห็นจื่อกู้กับอาซิ่วโผเข้ากอดกันก็ถึงกับน้ำตาร่วง คุณดีใจกับทั้งคู่แต่ไม่วายรู้สึกเจ็บปวดใจ จั๋วอวิ๋นไม่เข้าใจว่าทำไมฮัวเยว่จึงยอมเสียสละได้มากขนาดนี้ เพราะถ้าหากอาซิ่วไม่ฟื้นคุณกับจื่อกู้จะได้ครองคู่กัน ฮัวเยว่เชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องของพรหมลิขิต ทุกสิ่งได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว พวกตนก็แค่ใช้ชีวิตไปตามครรลอง ที่คุณได้พบจื่อกู้กับอาซิ่วเป็นเพราะสวรรค์อยากคุณได้รับบทเรียน คุณจะได้สำนึกถึงพฤติกรรมที่เห็นแก่ตัวในอดีต (โหยหาความรักจากมนุษย์ จึงชอบหว่านเสน่ห์ให้คนหลงรักแล้วปั่นหัวผู้ชายเล่น) และได้รู้ซึ้งว่าอะไรคือรักแท้ คุณยอมรับว่าการเสียสละในคราวนี้เป็นเรื่องที่แสนเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดนี้ทำให้คุณความคิดว่ามีตนเองไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า คุณจึงไม่เสียดายแต่กลับรู้สึกซาบซึ้งใจมากกว่า

จั๋วอวิ๋นได้ยินแล้วน้ำตาคลอ เขาเห็นด้วยและเปรยว่า "หากไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดใจ เท่ากับใช้ชีวิตอย่างสูญเปล่าจริงๆ" (เขาเองก็กำลังรู้สึกเจ็บปวดใจเช่นกัน) ครั้นฮัวเยว่เอ่ยคำอำลาจั๋วอวิ๋นก็ถึงกับน้ำตาร่วง (เขาเลือกที่จะเก็บงำความรู้สึกเอาไว้โดยไม่บอกให้คุณรู้) เขาถามฮัวเยว่ว่าพวกตนจะได้พบกันอีกไหม ฮัวเยว่กล่าวว่าแล้วแต่ฟ้าลิขิตและเดินจากไป จั๋วอวิ๋นใจหายวาบ ฮัวเยว่นึกขึ้นได้เลยหันกลับมาบอกให้จั๋วอวิ๋นรีบหาคนที่จะทำให้เขารู้ซึ้งถึงรักแท้และอวยพรให้เขาสุขสบาย จั๋วอวิ๋นได้แต่มองฮัวเยว่เดินจากไป ก่อนเปรยว่า "ข้าพบนางแล้ว"